Welcome everybody....

Welcome everybody....

Rabu, 15 Februari 2012

Aku dan Cermin

Catatan paling jadul ne... Pertama kali nulis di media yang dibaca banyak orang. hoho...
hm... lagi-lagi menjadi bahan evaluasi diri... Semangaaad!!! ^^

Aku dan Cermin

Yulistya Venita (29 November 2009)
 ·
Aku berdiri menatapnya. Diam. Dia jg diam. Aku trsnyum. Ia pun trsnyum. Aku mencibir. Ia membalas jg. Ah..kenapa dia begitu. Tak sopan mengikutiku. Aku beranikan diri bertanya, "Siapa kau?" dia brtanya pula "Siapa kau?" Aku bersabar. Ku ulang lg brtanya "Kau ini siapa?" dgn pongah dia mnjwb lg "Kau ini siapa?"
Aku mulai kesal. "Dasar aneh!" gerutuku. Dia pun mngatakn hal yg sama padaku. Aku menarik nafas. Baiklah,mgkn lebih baik qt brdamai. Aku trsnyum lg pdany. Tp sblm aku berucap, dia mendahuluiku. "Katakn padaku kau sbnrnya siapa?"
Aku menatapnya tajam. Siapa dia beraninya brtanya bgtu. Aku berfikir dan bersiap utk menjawab.
"Aku adalah..."
"Siapa?" katanya.
"Aku..aku ini..ah,kau tntu tau siapa aku bukan?" Aku balik brtanya.
Dia mndengus. "Aku tak tau siapa kau. Krna itu katakn pdaku, siapa kau?".
Aku brpaling darinya. Mencari jawabn yg dia inginkn. Aku melihatnya lg dan mulai mnjwab dgn tenang.
"Aku..aku seorang muslimah." kataku.
Dia menimpali, "Ya ya ya..kau muslimah..Dari penampilanmu, aku tau kau muslimah. Cantik.."
Aku trsipu.
"Tapi..apa hatimu sama cantiknya? Apa tingkahmu seindah parasmu? apa lakumu sdh mnggambarkn sosok seorang muslim?"
Dia mnunjukku. Aku diam.
"Aku tak brmaksud menuduhmu." katanya lg.
"Tapi..aku hanya kasihan melihat muslimah di luar sna. Mereka..seperti tak pnya malu. Kau..apa kau sdh mmberitahu mrka muslimah itu hrusnya bgaimana?"
Aku tak tau hrus brkata apa. Dia trus menatapku. Aku mencoba meyakinkn diriku. Aku muslimah. Tp apa aku bnr2 tlh mnjadi muslimah yg sbnarnya. Aku trus meyakinkan hatiku. Aku berfikir dan mencari jawabn lain. Smg kali ini aku tak salah.
"Aku perempuan yg kuat." kataku dgn mantap.
Kali ini dia trtawa, "Perempuan kuat? Kau..Haha..bukankah kau sering menangis saat mghadapi ksulitan. Kau mengeluh. Bhkan hmpir putus asa menghadapi ujian dari Tuhanmu. Itu katamu kuat?"
Aku diam. Knpa dia brkta bgtu. Bukankah manusiawi bila aku prnah brsedih. Tp aku bkn lemah. Aku tidak ingin lemah. Aku perempuan kuat.
"Hey..kenapa diam?" dia mengejutkanku.
Aku tersinggung. Dia mengejekku rupanya. Aku akn melawannya. Lihat saja. Aku kmbli brfikir.
Ah, ya aku ingat.
"Aku..aku seorang sarjana. Ya..sarjana pendidikan. Kau tau, Aku seorang guru." aku trsenyum pdanya.
"Apa? Sarjana? Jgn sombong kau. Kau lupa..bahwa gelar itu tak ada apa2nya dmata Tuhanmu. Kau malah membanggakanya. Bukankah kau tau, gelar taqwalah yg akn dperhitungkn di hadapanNya. Guru katamu? Hal baik apa yg sudah kau ajarkn, kebenarankah? Atw kau tak peduli apa saja yg tlah kau ajarkan?"
Aku lagi2 trdiam. Sungguh, aku tak menyangka dia brkata bgtu. Aku tak seburuk yg ia katakn. Aku tak ingin begitu. Tak pernah.
"Lalu..kau siapa?" Dia trus mencercaku. "Kau ini lucu. Haha..lucu. Bgaimana mgkin tak tau siapa dirimu."
Aku menatapnya lagi. Kali ini, aku yg brtanya, "kau sendiri..siapa? Jgn2 kau pun tak tau siapa dirimu?"
Lirih dia mnjawab, "Aku bkn siapa-siapa."
"Jangan main-main kau" kataku.
"Aku mmg bukan siapa-siapa. Aku..hanya mahluk kecil yg sedang mencoba brharga dhadapanNya. Walau mgkn hnya hal2 kecil yg baru bisa aku krjakan. Aku bkn siapa-siapa. Tp..aku..aku adalah kau"
Dia kini menatapku. Kenapa sorot matanya sama denganku..
"Kau..aku..jadi..."
Aku bingung..sungguh. Aku menyentuhnya. Diam. Dingin.
Ah..trnyata..dia hanya cermin. Dan aku..siapa aku sebenarnya???

Aku terduduk. Ada titik yg mngalir.
Hatiku berbisik..mgkn aku mmg bkn siapa-siapa. Tapi aku mengenal byk org luar biasa. Mereka bisa. Knpa aku tak bisa. Lantas mengapa hrus jd biasa bila Tuhan tlh memilihku ada djalanNya dgn cara yg luar biasa.

-smg esok aku smkn tau siapa aku dan utk apa aku ada.-
^V^

Tidak ada komentar:

Posting Komentar